Historisch Hoi An: Luka valt in de vijver

De afgelopen dagen waren we in Hoi An. Na alle kou en een dag regen was het echt bijkomen hier in Hoi An. Het is een oud havenstadje met nog veel oude huizen van koopmansfamilies. De huizen zijn vaak nog inoriginele staat. Dat is bijzonder in Vietnam, omdat veel tijdens de recente oorlogen vernietigd is. Het is een stadje op de toeristenroute, dus touristen tref je hier in grote getalen aan. Voordeel is wel dat ze veel restaurants hebben waar je goed Westers eten kunt eten. We haddende afgelopen dagen weekend, dus we hebbendat hier kunnen vieren met pasta, taco's, pizza, friet en roomijs! Dat was een welkome afwisseling na alle noodlesoepjes, loempias en rijstgerechten van de afgelopen weken. Maar we hebben ook heerlijke papayasalade met pinda's gegeten!

De afgelopen dagen hebben we weer brommertjes (maar deze keer ook fietsen gehuurd) om de omgeving een beetje te verkennen. Het is echt leuker om vrij tussen de rijstvelden te kunnen rijden, in plaats van met een auto of een bus. Gert-Jan heeft na drie weken ook weer kunnen hardlopen.Een kilometer of 7 van Hoi An is de zee, dus de afgelopen dagen hebben we daar lekker kunnen uitwaaien. Onze Belgische reisvrienden zijn hier ook neergestreken, dus op het strand hadden de kinderen weer veel lol met elkaar. Gisteren troffen we op het strand ook een Franse amateur goochelaar aan. De kinderen vonden zijn trucejes fantastisch, hij had ook iets clownesk waardoor we allemaal buikpijn van de lach kregen.

Vandaag hebben we de oude huizen van Hoi An bezocht.Reintje en Gert-Jan hadden zichdaar erg op verheugd.De kinderen hebben inmiddels wel genoeg paleizen en tempelsgezien, dus die waren niet al te enthousiast. Al bij het eerste huis flikkerde Luka in de vijver met de draak. Hij hing namelijk verveeldtegen het muurtje van de vijver.Reintje kon hem met zijn benen nog net eruit trekken voordat hij er helemaal in lag. Hierdoor viel hij er alleen vanaf zijn hoofd tot zijn middel in. Isa schoot in de lach. Hetzag er ookkomisch uit, maar we moesten er toch wel iets van zeggen :-)Nu maarhopen datLuka niet te veel water heeft binnengekregen, want het waterzag er niet fris uit. Hij zei dat er niets binnen was gekomen.

We zitten te wachten op de nachtbus naar Nha Trang. 60 km voor Nha Trang moeten we morgenochted om 5 uur vroeg uitstappen bij het benzine station van Doc Let. Is wel weer een avontuur. Daar worden we opgehaald om naar onze plek (www.junglebeachvietnam.com) te gaan waar we waarschijnlijk de komende twee weken zullen blijven.

Regen in Hue, maar zonnig nieuws uit Nederland

We zijn inmiddels in Hoi An. De afgelopen dagen hebben we aardig wat kilometer zuidwaarts afgelegd. Drie dagen geleden hebben we de nachttrein van Hanoi naar Hue genomen. Aan het reizen per nachttrein zijn we inmiddels allemaal gewend. Deze keer was het vertrek wel wat laat, 23.00 uur, maar het voordeel is dat je meteen in slaapt valt. We kwamen vervolgens om 11.00 uur de volgende dag aan in Hue. Dat bood ons de mogelijkheid om lekker uit te slapen en rustig in de trein te ontbijten. We werden echter al wel om 7.00 uur wakker omdat de Vietnamese ontbijt (soep) verkopers langskwamen. Die lopen luidruchtig langs alle cabines en rammen soms ook nog op je deur. Maar goed, de koffie was welkom en de kinderen bleven ondanks de herrie op de bovenste bedjes in de cabine rustig doorslapen.

Toen het eenmaal licht was bleek duidelijk dat we het regengebied waren binnen gekomen. We zagen vanuit de trein dat de grijze koude luchter nog steeds was. Eenmaal aangekomen in Hue bleek echter dat de kou weg was, maar er was welmiezerige regen voor in de plaats gekomen. We hadden in Hue een hele fijne lichte hotelkamer, dus van het grauwe weer hadden we niet zoveel last. We zijn er maar twee dagen gebleven. Belangrijkste bezienswaardigheid in Hue is de citadel met de Verboden Stad van een aantal keizers. Het grootste deel van het keizerlijk complex is verloren gegaan door de oorlogen met de Fransen en de Amerikanen. De ruïnes lagen naast de gerestaureerde delen. Dat maakte de verwoestingen echt zichtbaar. Op zich prima om niet meer dan twee dagen in Hue te zijn, vooral om dat de miezerregen wel naar een dag irritant begint te worden.

Maar door het regenachtig weer kwam zonnig nieuws uit Nederland. Gert-Jan is met een groepje Amstelglorianen het half jaar voor vertrek druk geweest met een beroep bij de Raad van State om te voorkomen dat er langs de tuin op Amstelglorie een tijdelijk bouwweg zal komen. In Hue kwam er een email vanuit Nederland dat de Raad van State het besluit van de Minister van Verkeer en Waterstaat heeft vernietigd. Voorlopig komt die weg er dus niet en dat is heel goed nieuws! Er is namelijk heel wat tijd en werk in die beroepszaak gaan zitten. Nu maar hopen dat het zo blijft.

Vanochtend hebben we de bus van Hue naar Hoi An genomen. Een busritje van vier uur. Halverwege de rit reden we door een 7 kilometer lange tunnel. En zoals wel vaker was er aan het einde van de tunnellicht: de regen was weg en de temperatuur lag weer een paar graden hoger. Het schijnt dat de bergen hier in de buurtde koude wind (en slechte weer) vanuit China tegen houden. De zon hebben we na drie weken nog steeds niet gezien, maar de korte broekjes en t-shirtskunnen weer aan. Hoi An is een rustig plaatsje met oude huisjes aan een haven. We hebben vanmiddag fietsjes gehuurd en de buurt een beetje verkend. Morgen gaan we weer met de bromfiets op pad.

De Lage Landen verenigen zich

De treinreis naar Hanoi verliep voorspoedig. Gert-Jan was helemaal in zijn nopjes, want we hadden de Pumpkin Express. Die had hij een half jaar geleden al op het oog en bij toeval waren onze plaatsen in de wagons van deze maatschappij geboekt. In Sapa heeft een aantal hotels eigen treinwagons waarin ze hun gasten naar Sapa vervoeren. In dit geval waren de wagons van het Pumpkin hotel. Keurige wagons, met schoon beddegoed en een “gezellig” schemerlampje op het tafeltje. Om 20.00 uur vertrok de trein stipt. We hadden ons voorbereid om vroeg en goed te gaan slapen: slaappil in, kinderen een luier aan (uiteraard onder protest, want daar zijn ze al lang vanaf), even lezen en pitten. Dat pakte wonder boven wonder ook zo uit. Iedereen heeft goed tot 4.30 uur geslapen. Om 5.15 uur lagen we na een snelle taxirit weer in ons bedje bij Cees in Hanoi. Er hebben zich wel vreemde dingen in onze cabine afgesleepd. Bij ontwaken stonden er twee lege yochurtbakjes op het tafeltje tussen de bedden. De grote vraag is wie ze heeft opgegeten. De kinderen ontkenden meteen. Logisch, want het lijkt onwaarschijnlijk dat ze van het stapelbed naar beneden zouden klimmen, op zoek gaan naar yochurt, er vezeltjes in doen (want er zaten nog resten van toegevoegde vezeltjes in) en dan weer gaan slapen. Zowel Reintje als Gert-Jan kunnen zich niet herinneren yochurt midden in de nacht gegeten te hebben. Maar de verdenking valt volgens Gert-Jan toch op Reintje. Reintje was namelijk ook verbaasd dat ze o.a. een trui had uit gedaan. Daar kon ze zich ook niets meer van herinneren. Bovendien eet Reintje altijd vezels in haar yochurt...

Voordat we de trein in mochten hebben we in de stationshal nog een Belgisch gezin ontmoet en wel met vier kinderen (jongens). Voor de kennismaking wees Gert-Jan Reintje op de aanwezigheid van het gezin en herinnerde haar eraan dat hij voor vertrek het blog van dit gezin had gelezen. Aangezien het gezin deels dezelfde reisroute aflegt had Gert-Jan thuis gezegd dat wie het gezin vast nog tegen zouden komen. Na kennismaking bleek het inderdaad het betreffende gezin te zijn.

Nadat we bij Cees uitgeslapen hadden en rustige ontbeten hadden zijn we afgereis naar de dierentuin van Hanoi. Daar hadden we samen met het andere Belgische gezin afgesproken met het versontmoete Belgische gezin. Het was een leuk uitstapje. De kinderen konden flink ravotten en met elkaar de dieren voeren en verscheidene kermisatracties uitproberen. Het was allemaal wat krakkemikkig, maar dat mocht de pret niet drukken. Vooral Luka vond het fantastisch dat hij met vier andere jongens flink tekeer kon gaan in de botsauto’s. Voor Reintje en Gert-Jan was het plezierig om even met de ouders te praten over het lesgeven van de kinderen. Dit gezin is maarliefst 8 maanden op reis en moet lesgeven aan de twee oudsten. Toch fijn om te ontdekken dat er ook andere “gekken” zijn die het onderwijs van hun kinderen voor een tijdje op zich nemen. Na de dierentuin zijn we als dagafsluiting met zijn allen uit eten gegaan. Morgen gaan Frederik, Riet en Ilya weer verder. Wij blijven hier nog een dagje langen. We hebben een ontzettend leuke tijd met ze gehad en we zullen ze zeker missen! Maar de kans is groot dat we ze in het zuiden nog wel een keer tegenkomen.

Sapa is te koud

Het barre weer in de bergen van Sapa valt ons te zwaar. Vanavond vertrekken we met de nachttrein naar Hanoi. Een dag eerder dan gepland. We zitten hier de ganse dag in een natte koude wolk. In al die jaren dat we reizen hebben we niet zulke barre weersomstandigheden moeten weerstaan. En dan te bedenken dat het 500 meter lager al weer een stuk beter is.

Gisteren kwamen aan in Sapa vanuit Bac Ha (hemelsbreed maar een paar kilometer van de Chinese grens). Daar hebben we twee markten bezocht. Deze markten zijn bijzonder omdat de lokale bevolking, de Mhong, in grote aantallen bijeenkomt. Met name de markt in Can Cau was heel bijzonder. Vooral de vrouwen gaan prachtig in klederdracht gekleed. Vrouwen komen daar bijeen om kleding te kopen. Het was wel een beetje absurd, want in onze ogen zien ze er allemaal het zelfde uit. Schijnbaar zijn er toch nuances in de kleding, want ze zijn er heel druk mee om het juiste truitje of jurkje te vinden. De mannen zijn vooral met het vee bezig: paarden, koeien, varkens, kippen, etc. Ook hier hebben de varkens het niet makkelijk, want ze worden na verkoop in een juttezak gestopt. Na één nacht in Bac Ha namen we, na het nodige schoolwerk, met onze Vlaamse reisvrienden een busje naar Sapa. Bac Ha was fris, maar OK. In Sapa sloeg de kou meteen in de botten. Een open haard en een elektrisch kacheltje konden er niet zorgen om de temperatuur in de kamer hoger dan 10 graden te krijgen. Gelukkig hadden we wel electrische dekens in bed, dus het resterende schoolwerk werd in bed gedaan.

Toen onze Vlaamse reisgenoten ons vanochtend meldden dat ze het vanwege de gezondheid van hun kinderen (die zijn aardig verkouden) het hier voorgezien hielden, hadden wij niet veel tijd nodig om ook dat besluit te nemen. We zijn blij dat we dat besluit hebben genomen, want het lesgeven in die kou is niet makkelijk. Volgens de lokale bevolking hebben ze normaal twee of drie van dit soort dagen in januari. Nu is het al drie weken zo koud. In Thailand werd ons ook al gemeld dat het koud was (ondanks de 30 graden), dus schijnbaar is het klimaat echt van slag.

Maar goed het mag de pret niet drukken. We hebben ons treintickets kunnen omruilen en brengen gewoon een extra dagje in Hanoi door. Er is daar nog veel te zien. We hebben als het goed is een iets luxere trein vanacht. Eergisterenochtend stonden we om 5 uur 's ochtends op het station van Lao Cai. Ook daar vertrekken we weer. We zijn de treinen in India gewend, die zijn heel aangenaam. Er was niets mis met onze Vietnamese trein, maar het was wel heel minimaal, op het armoedige af. We hadden een zogenaamde soft sleeper, een 'luxe' slaaptrein (hard sleeper is de goedkope versie). Het treinstel was redelijk afgeleefd en wat viezig. Maar goed we hebben er goed geslapen. We zijnbenieuwd hoe de trein vandaag eriut ziet.

De baai van Halong – This is it

Na de derde nacht op Quan Lan werden we om 5.45 uur gewekt. Om 6.00 uur stond het ontbijt klaar en om 6.30 uur werden we met de tuktuk naar de haven gebracht. We namen afscheid van de lieve eigenaar en eigenares van het hotel. Om 7 uur ging de boot naar Halong stad. Het was een mooie boottocht door de baai, maar door de snelheid van de boot krijg je het bijzondere karakter van de baai maar voor een deel mee. Om meer van de baai te kunnen zien hadden we een tweedaagse boottocht door de baai geboekt. Aangekomen in Halong stad moesten we nog twee uur wachten op onze boot. In een parkje hebben wat spelletjes met kinderen gedaan. Het is wel een voordeel om met Nederlandstalige kinderen op stap te zijn. Ze hebben veel (lol) aanmekaar.

De twee dagen op de boot waren een kleine vakantie in onze reis. Nadat we onze kamers op de boot hadden ingericht stond het eten klaar. Gedurende twee dagen leefden we van maaltijd naar maaltijd. De eerste dag op de boot was wel een beetje een telleurstelling, want na een uur varen gingen we een grot bezoeken en bleven eigenlijk tot de volgende ochtend op dezelfde plek liggen. Voor het avondeten hebben de kinderen nog karaoke gezongen - vooral Luka die zijn Micheal Jackson repertoire weer uit de kast kon halen. De kajuiten op de boot waren zeer aangenaam: met verwarming en warme douche. Toen iedereen op bed lag hebben we inde gezamenlijke ruimte de dvd'This is It ' over het laatste concert van Michael Jackson gekeken, die we van Mattias hadden gekregen. Was wel een beetje absurd om zo'n dvd op zo'n afgelegen plek te kijken.

De tweede dag was zekergeen telleurstelling. Na het ontbijt hebben we een mooi deel van de baai bezocht. Lesgeven ging prima op de boot.

Aan het einde van de dag waren we weer bij Cees in Hanoi. Morgen vertrekken we weer uit Hanoi. Dan nemen we de nachttrein naar Sapa in het noorden. Reizigers die daar geweest zijn kwamen met zorgelijke verhalen - nog kouder, slechts enkele graden boven nul.

Rust op Quan Lan

Twee dagen op Quan Lan: een hele bijzondere ervaring. We stinken wel vreselijk naar rook en waren regelmatig verkleund van de kou, maar het was echt de moeite waard.

Op zondag vertrokken we met Frederik, Riet, Luna, Elia gezamenlijk met een busje richting Halong Bay. De busrit duurde zo'n vier uur. De baai van Halong liet zich een uur voor aankomst al zien. Naast de prachtige rotsformaties was er ook veel industrie. Bij de einbestemming Van Don moesten we nog een uurtje op de boot wachten. Onze chauffeur had al kaartjes geregeld, maar ondertussen probeerden allerlei types naar hun boot te lokken. We raakten er tamelijk van in de war, maar de chauffeur bleef stoicijns melden dat onze boot pas om 14.00 uur zou vertrekken. Dat schepte vertrouwen, dus hebben we het maar afgewacht. En inderdaad, de boot verscheen iets voor 14.00 uur. We hebben de gelegenheid aangegrepen om nog wat mutsen handschoenen aan de kade aan te schaffen, want de grauwe zeelucht zag er erg kouwelijk uit.

Na een boottocht van een uur stapte we uit op het eiland Quan Lan. De tuk tuks stonden al klaar en we werden zonder veel gedoe in de tuk tuk geloodsd en naar het hotel gebracht. Daar aangekomen bleek het dat ons hotel zo'n beetje het enige hotel te zijn dat nog open was.

Het hotel was eenvoudig maar prima. Enige minpunt: ook hier geen verwarming en maar elektriciteit van 17.30 uur tot 22.00 uur. De electriciteit was vooral van belang voor het krijgen van warm water voor de douche. Bijkomend minpunt: de boiler leverde maar water gedurende vier minuten. Je leert zo wel spaarzaam om te gaan met water. Onze oplossing was: kind in een teiltje zitten, met een volwassene staand dochend in het teiltje. Zo kan douchewater via de volwassene in het teiltje met kind komen. Rond 18.00 uur het eerste duo onder de douche. Na het eten om 19.30 uur - wanneer de boiler weer opgeladen was - het tweede duo.

De twee dagen op het eiland hebben we doorgebracht met rondrijden over het eiland met gehuurde brommertjes en met voor het hotel zitten en het op het eerste gezicht oersaaie straatleven aanschouwen. Er gebeurd altijd wel wat in ons straatje. Varkens die aangeleverd werden voor de slacht (meestal werden ze rond 5.00 uur 's nachts geslacht - afgrijselijk geluid0. Babies waar men mee rondliep en die we dan even moesten bekijken. Schoolkinderen die uit schoolkwamen. W e hebben dat twee dagen allemaal bij ons houtkacheltje goed kunnen aanschouwen. Natuurlijk was ook hier een babyhondje waar Isa paar keer per dag zoet mee was.

' s Ochtends en 's middags maakten we een brommertochtje over het eiland. Quan Lan is in tegen stelling tot de andere eilanden van de baai van Halong een soort waddeneiland met veel duinen en lange stranden. We zijn op de meeste strandjes geweest. Helaas niet om te zwemmen: te koud. Op het eiland wonen alleen vissers, boeren en een paar gezinnen die zich met toeristen bezig houden. Buiten ons zelf om hebben we nog vier andere toeristen ontdekt. Waarschijnlijk is het hier in de zomer drukker, wat we hebben met de brommer toch wel meer hotels ontdekt.

De lokale bevolking is ontzettend vriendelijk. Zonder Engels te spreken zijn ze heel goed in staat om ons voortreffelijk te verzorgen. Onderweg op de brommer zijn ze altijd bereid om wat thee en koffie voor je te zetten. In de veronderstelling dat we bij een cafe tegen de regen konden schuilen, kwamen we in een bruiloftfeest terecht. Toen we om thee vroegen, kregen we dat meteen. En na een kwartier kregen we een tafel met eten tussen de bruiloftgasten aangeboden. Ook hier is een een sport om snel dronken te worden. Nadat Frederik en Gert-Jan aan de lokale toost meededen werden de aanwezige mannen helemaal enthousiast over onze aanwezigheid. Toch besloten we na een uurtje maar snel te vertrekken, want door de alcohol werden de Vietnamezen naar onze mening iets te vrijpostig. In het straatje van ons hotel was ook een voor vuur voor alle buurt bewoners. We hebben flink wat uurtjes bij dat vuurtje gezeten. Vandaar dat we zo naar rook stinken.

Revolutionair Vietnam

Vandaag was het al weer de laatste dag Hanoi, althans voorlopig, want dit is een soort uitvalsbasis voor ons bezoek aan Noord Vietnam. Morgen vertreken we verder richting het Noord-oosten.

Ook vandaag was het weer mistig en fris, maar we beginnen er aan te wennen. We hebben het lesgeven hier naar de middag verplaatst, want het warme weer is afwezig, dus hoeven we ons daar niet op aan te passen. Sterker nog, het is zelfs zeer aangenaam om ’s ochtends wat langer in bed te liggen.

Na het ontbijt zijn we naar het Museum van de Revolutie gegaan. Het was een “gezellig” ouderwets Communistisch museum. Het deed Reintje en Gert-Jan erg denken aan de musea in de voormalige Sovjet Unie en het voormalige Oost-Europa. Het museum stond in het teken van de overwinning op de Fransen en de Amerikanen. Ook de resultaten van het zelfstandig Vietnam werden rijkelijk belicht. Natuurlijk met veel foto’s en gebruiksartikelen van Ho-Chi-Minh. We waren de enige bezoekers, dus Isa en Luka konden lekker rond rennen zonder anderen te storen. De guillotine van de Franse bezetters vonden ze toch wel het meest fascinerend. Alles bij elkaar een interessant uitje.

De lunch hebben we genuttigd vlak bij de St. Joseph kathedraal. Grappig was dat er oude posters van Albert Heijn in het restaurant hingen. Gisteren hadden we de kathdraal al bezocht. Luka wilde er nog een keer heen. Deze keer niet vanwege baby Jesus, maar vanwege een bedelende vrouw met de “olifantenziekte “ (vreselijk vervormd gezicht) die voor de kathedraal zat, bleek later. Die mevrouw heeft hem gisteren en vandaag in zijn hoofd erg beziggehouden. Gelukkig zat ze er vandaag niet meer.

De middag hebben we lesgevend doorgebracht in het huis van Cees. Het doet de kinderen goed om hier te logeren. Ze voelen zich hier erg thuis en het is leuk om te zien hoe ze aansluiting vinden bij de Vietnamese kinderen hier in huis. En natuurlijk is er het Vlaamse gezin. ’s Avonds hebben ze veel lol met elkaar. Het kost ons moeite om ze in bed te krijgen. In Thailand waren ze altijd moe aan het einde van de dag. De hitte werkte waarschijnlijk uitputtend. Het eten gaat hier met de kinderen ook een stuk makkelijker. Het eten is een stuk minder gekruid en we horen ze eigenlijk helemaal niet tijdens het eten. Ze peuzelen alles gestaag op. Het gaat wel een stuk langzamer met die stokjes.

Morgen vertrekken we voor een paar dagen naar het eiland Quan Lan en Halong Bay. Quan Lan is een eiland in het Noordoosten tegen Halong Bay aan. Het eiland is 25 km lang en schijnt wat weg te hebben van een waddeneiland. Het is ons plan om daar drie nachten te blijven en dan een boottocht in Halong Bay te maken. Halong Bay is een kustgebied met bijzondere kleine eilanden/rotsformaties. In de film Indochine is dit gebied prominent aanwezig. We zullen gedurende twee dagen en één nacht daar rondvaren. Op de kaart van onze site is de lokatie aangegeven. Waarschijnlijk hebben we daar geen internetverbinding, dus zal er een paar dagen blogstilte heersen.

Nieuwe jassen aangeschaft

Inmiddels zitten er drie dagen in Hanoi op. Het contrast met Thailand is enorm. Natuurlijk, tamelijk voelbaar, het weer: Thailand was 32 graden - Vietnam (Hanoi) - 15 graden. Maar er zijn meer verschillen. In Thailand zaten we vaak tussen de toeristen, of we nu in Bangkok waren of Koh Chang. Hier in Hanoi zitten we meer in het dagelijkse lokale stadse leven. Thailand kwamen we met Engels een heel eind. Hier in Vietnam moeten we meer met handen en voeten communiceren.

We hebben in een kamer het huis van Nederlander Cees. Hij is getrouw met een Vietnamese vrouw en hij heeft twee kinderen. We zijn hier gekomen omdat we zijn website www.vietnamcarte.nl hadden ontdekt. Het huis bevindt zich een een wijkje net buiten het centrum. De huizen staan hier flink opmekaar, maar toch geeft het een rustig gevoel. We hebben een kamer (zonder verwarming) met twee tweepersoonsbedden, een badkamer en een balkon. Dat balkon gebruiken we als koelkast voor de yochurt ed. die we dagelijks komen. Het balkon is dus te koud om effe te gaan zitten. Vooral Reintje heeft last van de kou.Vandaag hebben we dus maar nieuwe jassen aangeschaf. Ze hebben hier een breed assortiment aan The North Face kleding (waarschijnlijk namaak) in de aanbieding op de kledingmarkt. Een jas met fleece trui maakt het een stuk aangenamer.

Gisteren was onze eerste volledige dag in Hanoi. We begonnen met een bezoekje aan Uncle Ho: de grote leider Ho-Chi-Minh. Volgens de goede communistische traditie is Uncle Ho na zijn dood gebalsemd en ligt opgebaard in een indrukkend mausoleum. We moesten een half uur in de rij staan/lopen om vervolgens in minder dan een minuut langs de baar te lopen. De aanwezige soldaten gaven met gebaren aan hoe we ons moesten gedragen: één voor één achter elkaar, geen handen in de zak, etc. De kinderen waren erg onder de indruk van het geheel. We hebben ze in grote lijnen verteld hoe Ho zich tegen de Fransen verzette. Regelmatig vragen ze ons om het verhaal 'tegen de Fransen' nog een keer te vertellen. Na het mausoleum hebben we nog de omgeving verkend: twee huizen bezocht waar Ho gewoond had en langs het presidentiële paleis gelopen. 's Middags hebben we ons nog per riksja door de oude stad laten rondrijden.

Hanoi is een plezierige stad. Het oude koloniale deel is wijds opgezet met veel groen. Het oude deel is druk met veel kleine winkeltjes. Het eten is wel lastig. De lokale bevolking zit op krukjes op de stoep bij kleine restaurantjes. Niet echt ideaal om met kinderen te gaan zitten, zeker niet als her per minuut wel honderd scooters voorbij razen. Daar staan tegenover de westerse restaurants waar veelal Amerikanen eten. Dat vinden we ook weer niet echt leuk om te gaan zitten. Vanavond hebben we bij Cees gegeten. Inmiddels is er een Vlaams gezin hier bij gekomen, dus dat was gezellig en voor de kinderen fijn dat ze met andere kinderen kunnen praten. Het eten met stokjes begint er nu ook aardig in te komen. Luka vroeg vanavond wel 'hoe eet ik rijst met stokjes'. Na een tijdje schakelde hij over op een lepel. Isa lukt het om haar hele kom met stokjes leeg te eten. De dochter van Cees, 9 jaar, komt ook aardig los nu er vier extra kinderen in haar huis rondlopen. Toen we na de koffie terug kwamen in onze kamer stonden er vijf kinderen op ons bed te springen...dolle pret dus.

Isa is zeer onder de indruk van de Vietnamese bureaucratie. Als we ergens koffie gaan drinken dan speelt ze het liefst douanier. Met een flesje water (=stempel) en een paar reisfolders (=paspoort) controleert ze de paspoorten en voorziet ze van stempels.

Het lesgeven gaat hier goed. Met Isa gaat het zelf makkelijker. We zitten vanwege de kou dus niet meer buiten, maar gewoon aan een tafeltje in de slaapkamer. Helemaal geen afleiding. Inmiddels hebben we ook de eerste toetsjes achter de rug en die moeten we nu naar de Wereldschool sturen. Nu nog op zoek naar een scanner om het te kunnen emailen.