We zijn veilig aangekomen in Hanoi, maar het is hier heel KOUD!!!!

Alles verliep vandaag gesmeerd. Om 4.00 uur stond de taxi voor ons hotel in Bangkok klaar. Een half uur later stonden we op het vliegveld en weer een half uur later waren we ingecheckt en wel. We hadden veel overbodige bagage achtergelaten, maar we hadden geen gram meer mee mogen nemen! We zaten precies op 20kg per persoon. Tegen 9.00 uur stapten we uit het vliegtuig in Hanoi. Het was grijs en miezerig...maar het kan nog erger...het was maar 11 graden. Daar sta je dan met een rugzak vol korte broeken, rokjes en t-shirts... We wisten het natuurlijk wel dat het koud zou zijn, maar het viel toch tegen. De lange broek en vliestrui waarmee we uit Nederland vertrokken kwamen goed van pas. Het ziet er naar uit dat we toch nog wel een winterjas of een extra trui moeten gaan kopen. Je ziet hier veel Vietnamezen met mutsen en handschoenen rondlopen.

Later volgt een uitgebreid verslag.

Alles gereed voor vertrek naar Vietnam

De afgelopen dagen stonden deels in het teken van het komende vertrek naar Vietnam, maar natuurlijk was er ook nog veel te beleven.

Eergisteren vertrokken we 's ochtends van Koh Chang richting Bangkok. De reis bestond uit een autorit naar de boot, een half uur op de boot en ruim vier uur in een bus. Het liep allemaal redelijk gesmeerd. We moesten natuurlijk in de bus ook nog lesgeven. Dat was wel even wennen. Niks rustige mooie omgeving, maar luidrichtige video met veel mensen om je heen. Toch lukte het ons nog om voor Isa het vak rekenen en taal in de bus te doen, zij het iets met meer tegenstrubbelingen. met Luks zijn we de tijd doorgekomen met een stickerboek over dino's en de eerste mensen voor Luka..soort van kinderuitleg van de evolutietheorie. Dat geen kwaad in een land waar je continu 'goddelijke' aanwezigheid hebt: boeha of de koning. De reis verliep ook makkelijk om dat onze Tjechische reisgenoten op Koh Chang in dezelfde bus zaten.

In Bangkok aangekomen was het vooral nog een schrijfles en een leesles doen, eten en daar onse vriend Amit. Deze keer wilde hem wat meer in een rustige omgeving spreken. Hij gaf ons een rondleiding in zijn appartemetn in Little India. We overwegen om daar ook een paar dagen een appartement teregelen in Februari. Het was leuk om weer eens goed bij te praten. Ook hebben we zeker 8 kilo aan schoolspullen achtergelaten bij heb. Die hebben we pas nodig na Vietnaam. Sowieso is er al heel wat bagage uit:: klei, papier, gelezen boeken etc.

Vandaag geen stranden, monniken en luieren tijdens het weekend, maar een actief programma. Alleerst wat pakjes naar Nederland gestuurd en daarna per boot en skytrain zijn we naar het Siam Ocean World (www.siamoceanworld.co.th/) gegaan. Onfgeloooofelijk facinerend. Zo'n bijna alle vissen zijn er te zien. We zijn er een halve dag geweest. Er was ontzettend veel te doen: rondleiding achter de schermen, met een glasbodemboot boven het haaienaquarium varen, visjes die je voeten schoon knabbelen, met pinguins spelen (zie later filmpje Youtube). Daarbij was een enorme shoppingmall. We moesten al verjaardagscadeaus voor Luka komen. Het moeten natuurlijk beyblades zijn. Nou die waren er. Niet die 10 op de maandag voor Sinterklaas waar heel Amsterdam naar op jacht is, maar een hele wand (foto's volgen nog). Het contrast tussen de dagen was enorm. Eerst een rustig strandje en nu het shop until you drop. We hebben ook het reizen met de boot en de sky train ontdekt. Het gaat snel en het is aangenaam. Toen we een maand geleden in Bangkok aankwamen wisten we niet hoe snel we weer de stad uitmoesten. Na drie weken vonden we het allemaal wel leuk om weer in een stad te zijn. Maar de drukte van het verkeer blijft zwaar.

Morgen moeten we om 4.00 uur op. Alles is ingepakt. En nu wachten op een wakup call en de taxi naar het vliegtuig. Foto's van Bangkok volgen later, waarschijnlijk op de sites van Isa en Luka.

Monniken in de war

Zoals aangekondigd zijn we vanmiddag op verzoek van Isa de monniken op pannekoeken gaan trakteren. Ze snapten er niets van. Na enig aandringen accepteerden ze toch één van de twee meegebrachte pannekoeken. Maartoen weweg gingen kregen we wederomvan alles aangeboeden. Een kilo appels en eenweer een aantal pakjes sojamelk. Op zich kwam het wel goed uit,omdat we voor morgen in de bus nog wat eten moesten aanschaffen

Morgen vertrekken we tegen 9.00 uur richting de boot. Die vertrekt rond 12.00 uur en dan hopen we om circa 18.00 uur in Bangkok te zijn. We verblijven in het New Siam hotel www.newsiam.net

Gelukkig Nieuw Jaar

Allereerst wensen we graag iedereen een gelukkig nieuw jaar! Met ons gaat het goed en we hopen dat het nieuwe jaar wederom nieuwe spannende en leuke reiservaringen met zich mee brengt.

Oudejaarsavond hebben we doorgebracht met het Tjechische gezin dat hier ook al enige tijd verblijft. Aangezien de Oud-en-Nieuw-feesten hier niet echt op gezinnen met kleine kinderen zijn ingesteld besloten we naar het restaurant te gaan waar we al eerder goede pizza's hadden gegeten. De Tjechen hadden een scooter gehuurd waar ze meestal met zijn vieren op zaten, maar de dochters Jasmin en Julia gingen deze keer liever met ons mee in de taxi naar het restaurant. Maar voordat we naar het restaurant gingen moesten natuurlijk eerst de poezen in het klooster gevoerd worden. De monniken zijn inmiddels gewend aan onze aanwezigheid aan het einde van de dag. Dat we telkens kattevoer mee hadden genomen is schijnbaar niet onopgemerkt gebleven want toen we weggingen kregen we pakjes sojamelk mee. Eerder kregen we al een tros bananen. Isa is dol op de monnikken en wil morgen pannekoeken gaan trakteren. Nog even en we voorzien de hele kloostergemeenschap van eten...

Nadat we gegeten hadden gingen de Tjechishe kinderen weer met ons mee in de taxi en de ouders op de scooter. Met vier blonde kinderen op stap trek je veel bekijks. Veel mensen zie je geinteresseerd/verbaasd/geamuseerd/geshockeerd kijken. Je ziet ze denken: Tjonge met vier van die kleinde kinderen op reis in Thailand. Wel grapping om te zien dat mensen denken dat die vier kinderen allemaal van ons zijn.

Het laatste stuk naar ons huis (vanaf de hoofdweg) moeten we altijd lopen omdat de taxi's daar alleen heen willen voor extra geld. Deze keer bood een soort pickup aan om ons mee te nemen. De kinderen vonden het natuurlijk erg leuk om boven op de vracht van een pick up te zitten . Gelukkig reden ze stapvoets in het donker over het hobbelige zandpad naar ons huis. Toen we de alcoholwalm roken hadden we al snel door waarom ze de lift aanboden (normaal krijgen we nooit en lift). Eenmaal bij ons huisje werd ons een gunst gevraagd: just one Chang-beer! Aangezien we geen bier in huis hebben gaven we maar 40 bath. In de winkel kunnen ze daar twee biertjes van kopen. De bestuurder omhelste Gert-Jan uitbundig en wenste hem een happy new year. Door alle opwinding van de pizza's en het liftavondtuur lagen Isa en Luka nog zeker een uur te stuiteren in bed.

Nog ruim een uur voordat het middernacht is. Misschien lukt het ons om wakker te blijven (normaal liggen we al om 22.30 uur op één oor). Het vuurwerk zal ons wel wekken.

Het reisvirus steekt de kop op

De tweede week op het eiland Koh Chang zit er inmiddels op. Na vijf dagen lesgeven hebben we inmiddels weer 'weekend'. Na twee weken zon, zee en strand begint het een beetje te kriebelen. We willen op reis! We hebben deze weken aan het strand bewust gepland om ons het lesmateriaal en het lesgeven geven (op een manier die bij de reis past)eigen te maken. Dat is aardig gelukt en nu merken we dat we verder willen. We blijven hier nog wel tot 2 januari. Maar de eerste voorbereidingen voor het vertrek zijn al genomen: hotel in Bangkok geregeld en een hotel in Hanoi (Vietnam) geregeld.

Gisteren hebben we een snorkeluitstapje gedaan (zie filmpje op de site van Isa). 's Ochtends werden we opgehaald met een auto om naar een verzamelplek in Bang Bao te gaan. In deze plaats bevindt zich een heuse snorkel- en duikindustrie. We hadden de goedkoopste boot uitgekozen (zoals echte Nederlandsers doen). De prijsverschillen zitten vooral in het eten wat je aan boord krijgt. Aangezien onze kinderen niet echt enthousiast worden van uitgebreide Thaise buffetten, hebben we een boot gekozen met simpele en goedkope maaltijden. De boten doen in principe bijna allemaal dezelfde snorkellokaties aan.

Het plan was om vier eilanden te bezoeken en te snorkelen. De eerste plek was na zo'n anderhalf uur varen. Het was wel spannend of de kinderen het leuk zouden vinden en het zouden aandurven zo in het diepe open zeewater. De Thaise begeleiders waren erg verbaasd dat Luka geen zwemvest aanhoefde van ons. Ze bleven maar vragen: Can your baby swim? En dat terwijl Luka met zijn eigen snorkel en zwemvliezen aan kwam zetten (die hij van de Sint had gekregen)! Het is voor ons overduidelijk, maar voor de zekerheid heeft Gert-Jan op een gegeven moment toch maar gezegd dat Luka geen baby meer is. Vooral Luka vond dat wel fijn dat het nog even bevestigd werd dat hij geen baby meer is. Waarschijnlijk gebruiken de Thai het woord baby voor een klein kind. Isa moest het allemaal even aanzien, maar Luka dook zonder twijfel van de boot het diepe zeewater in en ging meteen zijn eigen gang. Isa zat er na 10 minuutjes helemaal in en was als een vis in het water. Ze maakte regelmatig een flinke duik naar beneden om in het zachte koraal te voelen en de Nemo-visjes te benaderen. Die duiken naar de bodem hebben er waarschijnlijk wel voor gezorgd dat Isa vanacht oorpijn kreeg. Ze heeft er vandaag nog wel een beetje last van. Hopelijk is het snel weg, omdat ze nu de zee niet in mag. Isa vond vooral het voeren van de vissen fantastich.

Reintje en Gert-Jan konden na de eerste snorkellokatie ook wat meer aandacht aan het snorkelen besteden en wat minder aandacht aan de kinderen besteden, want die konden zich prima redden. We merken dat de kinderenecht groter worden.Het was een heerlijke dag. Natuurlijk was het snorkelen bijzonder, maar het was vooral ook lekker om een dagje met zo'n boot op zee te dobberen en de kleine eilandjes langs te zien glijden.

Iedere keer wanneer we een nieuwe snorkellokatie aandeden stonden Luka en Isa al klaar met hun snorkeluitrusting. Op het laatste eiland stond een schilpaddenboerderij. Dit was vooral educatief leuk. Natuurlijk waren de schildpadden interessant, maar vooral de krioelende massa's kleine kwalletjes in zee rond het eilandje waren voor Luka en Isa interessant. Maar snorkelen zat er vanwege die kwalletjes aan het einde niet meer in.

Eten

Als je langlangop reis bent bent is het zoeken naar de juiste plekken om te eten een dagelijks ritueel. Dat luistert nauw, zeker met kinderen. Want je hebt geen zin in dagelijks gezeur dat het eten niet lekker is. De afgelopen weken hebben we het ontbijt en de lunch meestal bij ons huisje gegeten. Het restaurant bij ons huisje en is best aardig. Bij het ontbijt maken ze voor ons snel ommeletjes en ze hebben goede musli met yochurt. Verderop (500m) in het dorpje is een bakker waar ze goed brood hebben. Gert-Jan gaat na de lessen vaak brood halen voor de lunch. Ook is daar water te koop in grote flessen van 6 liter. Is wel pittig om in de brandende zon twee flessen van 6 liter lopend naar huis te slepen!

Het avondeten is lastiger. Voor Reintje en Gert-Jan is het iedere avond weer plezierig dat we niet hoeven te koken en ook weer spannend of het lekker is. De kinderen benaderen het heel anders...met argusogen. In principe is het eten hier niet te vertrouwen! Als het er vreemd uitziet deugt het niet. Toch zijn er steeds meer gerechten die ze wel vertrouwen. De omgeving waar het eten geserveerd wordt is belangrijk en hoe het eruit ziet dus ook.

Twee grappige voorvallen. We waren de toeristenrestaurant settings eergisteren een beetje zat. Dus besloten we we naar een plek te gaan waar de lokale bevolking eet. Bijkomend voordeel: de kosten van een maaltijd zijn een fractie van wat je in een toeristenrestaurant betaalt. Op zich makkelijk zijn die restaurantjes makkelijk te vinden. Meestal bevinden ze zich langs de weg of in een donker steegje, maar er zitten altijd veel mensen te eten. Toen we bij zo'n plekje waren en tegen de kinderen zeiden dat dit de plek was waar we zouden gaan eten waren ze duidelijk in de war: er zaten alleen maar Thai, het was niet sfeervol ingericht, eerder rommelig, en er was geen menukaart. Nog een probleem: iedereen staart je aan. Ook de aanwezige Thai waren in de war. Wat kwamen deze mensen hier doen? De eigenaar schoof uiteindelijk een van zijn gasten die Engels sprak naar ons toe. De vraag was of en wat we wilde eten. We vroegen chicken fried rice. Vijf minuten later stond het voor ons. Nasi kenden de kinderen wel, dus na enige aarzeling aten ze het op. De aanwezig Thai bleken natuurlijk zeer in onze kinderen geinteresseerd. Zo kwam het gesprek op gang. We bleken in een eettentje gekomen waar vooral het personeel van een bepaald resort iedere avond kwam eten.

Tweede voorval. Gisteren vroeg Isa om rijst met kip in een restaurant. Maar het was in een restaurant waar ze dat gerecht nog nooit had gegeten: dus grote voorzichtigheid geboden, want het kan er wel eens anders uit zien! Vervolgens kreeg ze een bord met stukjes kip en met rijst in drie kleuren (blauw, bruin en wit) geserveerd in de vorm van een hartje (zie foto's op de site van Isa). De hilariteit was groot vanwege de kleur en de vorm en daarom was het meteen OK. Het oog wil duidelijk ook wat!

Vanavond gaan we op zoek naar bijzonder eten voor kerstavond. We wensen alle lezers deze siteFIJNE KERSTDAGEN!

Weekend op Koh Chang

De eerste week op Koh Chang zit er op. Ook zit de eerste lesweek er op. Momenteel genieten we van ons weekend.Het komt waarschijnlijk een beetje raar over, midden in de week weekend vieren, maar dat doen we omdat we midden in de week zijn begonnen met lesgeven. Ook al verblijven we in een paradijselijke omgeving, enige structuur hebben wij toch wel nodig. Anders raken we helemaal van God los. Isa en Luka merken er niets van, totdat we Skypen met het thuisfront en er gemeld wordt dat het echt geen weekend is, maar dinsdag.

Met de eerste lesweek achter de rug valt er ook wel een soort van last van ons af. Zoals we al eerder schreven zagen we er toch wel een beetje tegen op. Je kind opvoeden is wat anders dan lesgeven. De pakketten van de Wereldschool geven een goede basis en structuur, maar je moet het wel zelf doen.

Wat leuk is, is dat in de pakketten zowel voor Luka als Isa een aantal leuke cdroms voor taal en rekenen zitten. Ze hebben er lol in om in hun vrije tijd de taal en rekenspelletjes te doen.Thuis doen ze dat niet zo snel. Zo'n afgelegen plek zonder bergen speelgoed, een schare vrienden, Nickelodeon TV en direct toegang tot internet heeft zo z'n voordelen.

Na vijf lesdagen snappen we de systematiek van de lesstof redelijk en het voorbereiden gaat iedere avond een stuk sneller. Isa en Luka lijken zich te kunnen vinden in onze rol als onderwijzers. Als Gert-Jan 's middags brood gaat halen en hij heeft bij terugkomst nog zijn 'Meester Gert-Jan' T-shirt aan, dan wordt hij er op gewezen dat het toch echt tijd is om dat T-shirt uit te doen. Alles bij elkaar zijn we er best trots op dat we de eerste les week zonder noemenswaarige frustraties en problemen hebben volbracht.

Dan breekt het weekend aan. Na vijf dagen 's ochtends lesgeven en 's middags op het strand wandelen en spelen,zwemmen en knutselen, etc. waren we wel toe aan het vergroten van onze leefomgeving. Gisteren zijn wedaarom een tochtje op de olifant gaan maken. Isa en Luka hadden zich een paar dagen een beetje voorbereid door de olifanten in de buurt te voeren. Ze vonden het op voorhand wel spannend en eng. Dat bleek ook wel aan het begin. Het beklimmen van de olifant was de grootste hobbel. Maar toen we er eenmaal op zaten voelde het al heel snel vertrouwd. De mahoed was een hele rustige vriendelijke man. Hij bleek in staat om zijn olifant Baley alle richtingen op te krijgen zonder een prikstok. Met zo'n prik stok prikken in de huid als de olifant niet luistert. Dit ziet er erg dieronvriendelijk uit en het geeft je geen goed gevoel als je met een olifant op stap bent. Onze mahoed sprak alleen en met zijn voeten gaf hij af en toe een schopje achter de oren. Maar later bleek ook dat schoppen niet nodig, want toen Gert-Jan de hele terugweg de olifant mocht besturen corrigeerde hij Baley af en toe alleen met een commanderend schreeuwtje. Maar het kwam natuurlijk ook dat Gert-Jan jarenlange ervaring met paardrijden heeft. Dat kwam enorm van pas. Zoveel verschil is er niet tussen een paard en een olifant.

We zaten dus lange tijd op de rug van de olifant en Isa en Luka vonden het prachtig. Van angst was niets te bespeuren. Maar halverwege kwamen we bij een riviertje/poel, alwaar het de bedoeling was om de olifanten te wassen en met de olifanten te zwemmen. Tja, zouden we het durven. Dit was het echte olifantenwerk. The proof of the pudding is in the eating...

Kijk maar naar de foto's - ook op de sites van Isa en Luka - en de filmpjes (die er misschien nu nog niet allemaal op staan, het uploaden duurt hier lang)

Wat zo opmerkelijk van olifanten is dat ze het (waarschijnlijk na de nodige training) prima vinden als er mensen op ze klimmen en mee doen met wassen. Het leek alsof ze er volledig vertrouwd mee waren. Sterker nog het leek er op dat ze het wel leuk vonden. Het voelt heel eigenaardig om zo met een olifant bezig te zijn. Gert-Jan: ik weet dat het een dier is, maar toen ik erop zat voelde het aanvankelijk helemaal niet zo. Het is zo'n massaal dier en het voelt tamelijk hard en massief, waardoor je af en toe vergeet dat het een levend wezen is...totdat hij in beweging komt. Zowel in het water merk je het echt wel dat hij leeft als hij zich op z'n zij gaat liggen - en je je moet verplaatsen om er niet onder te geraken. Ook als je op zijn nek zit dan voel je hem lopen, z'n schouderbladen voel je duidelijk bewegen onder je zitvlak.

Aan het einde van de rit hebben we Baley nog gevoerd. Het was een prachtige ervaring die niet snel te evenaren valt.

Na de rit op de olifant zijn we op zoek gegaan naar een plek om te eten. Na dagen van rijst, groenten en kip waren Isa en Luka wel toe aan iets lekkers: pizza en friet! Luka eet hier tamelijk makkelijk. Vooral nasi-achtige gerechten gaan er goed in. Isa vindt eten wat minder, maar zij begint het eten hier interessanter te vinden. Gisteren heeft ze meegegeten met een gerecht van Gert-Jan: rundvlees met gember. Ze vond het lekker.

Ondertussen zijn we bevriend geraakt met een Tjechisch gezien. Die zijn 1,5 maand op reis in Thailand en hebben twee dochtertjes in de gelijke leeftijd als Isa en Luka. Vooral Isa kan het goed vinden met de oudste: Jasmin. Luka is er nog niet aan toe om met het jongste meisje (ook van zijn leeftijd) te spelen...het blijft natuurlijk een meisje. Maar wat nog niet is kan nog komen.

We zitten nu aardig in een normaal dagrimte

Een week nadat we op het eiland Koh Chang zijn gekomen hebben we een goed dagritme gevonden. 's Ochtends lesgeven, 's middags bij ons huisje een beetje siesta houden en vanaf 16.00 uur weer wat activiteit. Rond 17.00 uur is het echt heerlijk weer en gaat de zon langzaam onder. De meeste mensen zijn dan wel op het strand te vinden. Na twee weken heeft Gert-Jan het hardlopen weer opgepakt en dat bevalt goed. De eerste dag was de hitte een enorme aanslag op zijn conditie, maar de tweede dag was het eigenlijk als normaal. Alles went.

's Avonds is het eigenlijk het beste deel van de dag. Iedereen geniet ervan. Isa en Luka vinden het helemaal niet erg om het enorme strand af te lopen om een plek voor het avondeten te vinden (in Amsterdam zijn ze meestal na 200 meter 'moe' van het lopen). Luka vind het heerlijk om als een razende roeland langs de branding te rennen. Hij kan niet stil zitten(waarschijnlijk zo vader zo zoon). Hij is met die kleine beentjes enorm snel. Je kijkt om en hij is weer een andere kant op gerend. Het ziet er vooral in het donker erg grappig uit. Dan zie je in de verte zo'n blond koppie voorbij schieten.

Inhet restaurant waar we vaak eten hebben we inmiddels ook ontdekt dat ze hele lekker cappucino maken. Het leuke is dat ze dan ook voor de kinderenwarme opgeklopte melkmet eenchocoladesiroop spinnenweb eropmaken. Ziet er erg grappig uit.

Het lesgeven gaat redelijk. Voor Luka moeten we flink improviseren, omdat het pakket van de Wereldschool te veel op spelactiviteiten is gericht. Het is soms een beetje te kinderachtig. Hij is nu bijna zes. We merken dat hij er wel aan toe is om meer met letters te gaan doen. Hij heeft schriftjes van school mee en in het zand van het strand schrijven we de letters.Rekenen gaat als een trein. Het uitgebreide knutselpakket komt goed van pas. We doen iedere dag met Isa en Luka een knutselles. Met Isa is het lesgeven een stuk ingewikkelder. Natuurlijk moeten we 'savonds nog wel aardig wat tijd steken in het voorbereiden van de lessen, maar dat gaat steeds sneller.De instructielessen gaan aardig. De zelfstandige lessen zijn moeilijker. Als je aan de zelfde tafel zit probeert ze je er telkens bij te betrekken. Daar moeten we dus nog wat slims op verzinnen.

Kortom, we hebben het hier goed naar ons zin.